Postawa „wieszaka”

Wyobraź sobie ubranie zawieszone na wieszaku. Po prostu wisi – bezwolnie, ciągnąc w dół, zależne od tego, co je trzyma.

Dokładnie tak wygląda ciało człowieka, który przez lata uczył się być mniejszym, niż jest.

Jak wygląda postawa wieszaka?

Rozpoznasz ją od razu, gdy wiesz, czego szukać:

• ramiona zapadnięte do przodu
• klatka piersiowa jakby „wyciągnięta” w głąb, schowana
• szyja wysunięta przed resztą ciała, głowa lekko opada
• brzuch napięty, pośladki słabe, brak zakorzenienia w nogach
• całe ciało sprawia wrażenie, jakby wisiało na barkach – jak ubranie na wieszaku właśnie

To ciało nie stoi w sobie. Ono się zawiesza.

Co to mówi o psychice?

To postawa osoby, która bardzo wcześnie zrozumiała pewne zasady. Niepisane, nigdy nie wypowiedziane głośno ale wyuczone głęboko:

Nie wolno za bardzo chcieć. Nie wolno być za bardzo. Emocje lepiej schować do środka.

W tle często pojawiają się:

• emocjonalny chłód w dzieciństwie
• brak bezpiecznego oparcia, kogoś, przy kim można było po prostu być
• poczucie, że trzeba się „dopasować”, żeby przetrwać

Osoby z tą postawą są zwykle niezwykle wrażliwe i empatyczne. Często „miłe” ale wycofane z własnej mocy. Mają trudność z proszeniem o pomoc, z wyrażaniem złości, z zajmowaniem miejsca w pokoju, w relacji, w życiu.

Ich ciało mówi to samo co kiedyś mówiło otoczenie:

Lepiej się nie wychylać.

Skąd to się bierze? Sytuacje, które tworzą wieszaka

Postawa wieszaka wyrasta z konkretnych doświadczeń:

• agresja lub krzywda doświadczona bezpośrednio albo obserwowana z bliska, jako dziecko
• głęboki, wewnętrzny sprzeciw wobec niesprawiedliwości w rodzinie, szkole, w obserwowanym świecie dorosłych
• uczestniczenie w sytuacjach konfliktowych, gdzie nie można było wygrać ani uciec

Złość była. Zawsze jest. Ale nie mogła zostać wyrażona bo było to zbyt niebezpieczne, zbyt kosztowne, zbyt „nieładne”. I tak złość zamieniła się w napięcie. A napięcie zadomowiło się w barkach, klatce, szyi.

Jak rozpoznać wieszaka w sobie?

Trzy sygnały, na które warto zwrócić uwagę:

Zaprzeczasz własnej złości. Mówisz „nie jestem zły/a”, gdy wszystko w Tobie się gotuje. Złość wydaje Ci się niebezpieczna, wstydliwa, nieakceptowalna.

Unikasz świadomości własnego strachu. Łatwiej kontrolować niż czuć. Łatwiej być zajętym niż przyznać, że coś Cię przeraża.

Masz nadmierną potrzebę kontrolowania. Wszystkiego. Sytuacji, ludzi, siebie. Bo kontrola daje złudzenie, że tym razem nie zostaniesz zraniony.

Zdania, które żyją w środku

Jeśli masz tę postawę, gdzieś głęboko może nawet nieświadomie brzmią w Tobie takie słowa:

„Nikt mnie więcej nie złamie.” „Nawet nie próbuj.” „Nie będę się już nigdy bać.” „Jest ok, dopóki mam kontrolę.”

To są zdania ochronne. Kiedyś uratowały Cię przed bólem. Dziś zamrożone w ciele jako pancerz mogą odcinać Cię od życia, od bliskości, od własnej siły.

Co dzieje się energetycznie?

W pracy z energią ciała postawa wieszaka wiąże się najczęściej z:

• zamkniętą czakrą serca — trudność z odczuwaniem i dawaniem miłości, chroniczna ochrona centrum
• osłabioną ekspresją gardła — głos, który gdzieś znikł; trudność z mówieniem tego, co naprawdę czujesz
• słabym kontaktem z miednicą i ziemią — energia płynie do góry, kręci się w głowie. Dużo myślenia. Mało czucia. Mało obecności.

Przepływ idzie w górę ale nie schodzi w dół. Jakby ktoś zakręcił zawór między głową a resztą ciała.

Co z tym robić?

Tu ważna rzecz, którą chcę, żebyś zapamiętała:

Nie wystarczy „prostować plecy”.

To nie jest wada postawy. To strategia przetrwania zapisana w mięśniach i wymaga zupełnie innego podejścia niż ćwiczenia na siłowni.

Praca z postawą wieszaka idzie kilkoma torami jednocześnie:

• oddech w klatkę piersiową – powolne, świadome otwieranie przestrzeni, której ciało się wyrzekło
• uruchamianie mostka – centrum ciała, które nauczyło się być niewidzialne
• ćwiczenia otwierające ramiona – fizyczne cofanie wzorca zapadania się
• praca z granicami – uczenie ciała i psychiki, że „nie” jest bezpieczne
• pozwolenie sobie na złość i głos – i tu szczególnie polecam uderzanie rękoma w poduszkę lub powietrze skierowane w dół, nie przed siebie. To uwalnia napięcie bez agresji kierowanej na zewnątrz

Warto też zatrzymać się z pytaniem: Jaki mam w sobie wewnętrzny konflikt? Jakim paradoksom nie mogłem/łam dotąd sprostać? Ciało często trzyma napięcie dokładnie w miejscu, gdzie psychika nie może się zdecydować.

I dopiero kiedy psychika zaczyna wierzyć, że może istnieć bez kary ciało samo się podnosi.

Nie na komendę. Nie przez dyscyplinę.

Z decyzji wewnętrznej.

Kolejne postawy i ich znaczenie znajdziesz w zakładce Zdrowie Energetyczne.