Postawa „stryczka”

Jest takie napięcie, które nie jest napięciem mięśnia.

To napięcie instynktu przetrwania.

I właśnie ono mieszka w postawie, którą w bioenergetyce nazywamy stryczkiem. Jedna z najbardziej dramatycznych i najbardziej poruszających pozycji, jakie ciało może przyjąć. Bo to nie jest historia o złej postawie. To jest historia o człowieku, który bardzo wcześnie nauczył się, że jego głos, jego oddech, jego obecność mogą być niebezpieczne.

Jak wygląda postawa stryczka?

Kilka rzeczy rzuca się w oczy od razu:

• szyja wysunięta do przodu lub nienaturalnie napięta
• barki uniesione, jakby „wiszące” bez oparcia, bez zakorzenienia
• głowa zawieszona, nie spoczywająca naturalnie na kręgosłupie
• klatka piersiowa minimalnie unosi się przy oddechu oddech jest ledwo zauważalny, płytki, często wstrzymywany
• gardło w chronicznym napięciu twarde, zamknięte, czujne
• charakterystyczne: głowa z wyraźnym przesunięciem w bok jakby ciało szukało wyjścia, którego nie ma

To wygląda tak, jakby całe ciało było zawieszone na szyi.

Jakby ktoś je trzymał za gardło.

I właśnie dlatego ta postawa nosi taką nazwę.

Skąd się bierze?

To jest postawa zapisana bardzo wcześnie często zanim jeszcze pojawiły się słowa.

Może zaczęła się już w ostatnich fazach ciąży. W napięciu matki, jej lęku, jej emocjonalnym stanie podczas porodu. W pierwszych miesiącach życia, gdy dziecko płakało i nikt nie przychodził. Gdy było głodne i musiało nauczyć się, że potrzeby są niebezpieczne bo nie ma na nie odpowiedzi.

Konkretne sytuacje, które tworzą tę postawę:

• ciężki poród – fizyczny szok na starcie życia
• dziecko pozostawione płaczące, głodne, bez odpowiedzi
• krzywda cielesna – molestowanie, znęcanie się
• oddanie pod opiekę inną niż rodzice w wieku 0–5 lat, bez bezpiecznego przejścia

Ciało zapamiętało jedno: tu nie jest bezpiecznie. Szczególnie nie jest bezpiecznie czuć.

Co to mówi o psychice?

To postawa osób, które bardzo wcześnie doświadczyły silnego strachu, o życie, o bezpieczeństwo, o to, czy w ogóle są chciane na tym świecie.

Osób, które były duszone emocjonalnie albo realnie. Które nie mogły krzyczeć, mówić, protestować. Które nauczyły się, że głos równa się zagrożenie.

W tle często pojawiają się:

• przemoc lub silna dominacja w rodzinie
• zawstydzanie – szczególnie za emocje i ekspresję
• karanie za wyrażanie siebie
• sytuacje, gdzie milczenie było jedyną bezpieczną strategią

Dziś te osoby mają trudność z mówieniem swojej prawdy. Boją się konfrontacji. Często „znikają” w rozmowie, ich głos się urywa, zdania nie kończą, myśl gdzieś umiera w połowie.

Czują, że jeśli się naprawdę odezwą, coś złego się stanie.

Ciało wciąż pamięta:

Ciszej. Nie wychylaj się. Nawet oddech może być niebezpieczny.

Zdania, które żyją w środku

Gdzieś głęboko, często zupełnie poza świadomością, brzmią takie przekonania:

„Nie chcę być w tym ciele – tu nie jest bezpiecznie.” „W mojej głowie jest najbezpieczniej.” „Nie chcę tego przeżywać. Muszę od tego uciec.” „Im mniej czuję, tym lepiej.” „Moje ciało jest brzydkie.”

To nie są myśli wymyślone. To są strategie przetrwania, które kiedyś miały sens. W ciele małego człowieka, który nie miał innego wyjścia.

Jak rozpoznać stryczek w sobie?

Cztery sygnały:

Głowa wędruje w bok. Nie prosto, nie na osi z kręgosłupem – ale jakby szukała ucieczki, wyjścia, innego miejsca.

Ciało sztywnieje przy dotyku. Dotyk – nawet własny, nawet delikatny – uruchamia napięcie. Bliskość cielesna jest trudna, nieswojska, czasem nie do zniesienia.

Oddech jest prawie nieobecny. Płytki, ledwo widoczny, często przerywany wstrzymaniem. Jakby ciało bało się za bardzo istnieć.

Unikasz bliskiego kontaktu. Nie dlatego, że nie chcesz bliskości – ale dlatego, że ciało nauczyło się, że bliskość bywa niebezpieczna.

Co dzieje się energetycznie?

W postawie stryczka energia utkwiła w szyi.

Nie spływa do ziemi. Nie płynie swobodnie do świata. Jest zawieszona – dokładnie tak jak ciało – między głową a resztą siebie.

Najczęściej widać tu:

• silną blokadę gardła – centrum ekspresji, które zostało zamknięte bardzo dawno
• odcięcie serca od głosu – czujesz, ale nie możesz tego wypowiedzieć; słowa zatrzymują się gdzieś między klatką a ustami
• napięcie między głową a miednicą – myślenie oderwane od czucia, od ciała, od ziemi
• zaburzony przepływ w dół ciała – energia nie dociera do nóg, do stóp, do gruntu

Głowa pracuje. Myśli kręcą się w kółko. Ale ciało jest gdzieś daleko.

Co z tym robić?

Powiem Ci wprost: ze stryczka nie wychodzi się afirmacją. Ani prostowaniem szyi przed lustrem.

Tu potrzeba czegoś innego – pracy powolnej, bardzo delikatnej i głębokiej. Bo to, co jest zablokowane, zostało zablokowane w momencie, gdy człowiek nie miał jeszcze słów ani rozumienia. Dotarcie tam wymaga cierpliwości i bezpieczeństwa.

Kierunki pracy:

• ćwiczenia oddechowe – przede wszystkim przywracanie oddechu w gardle i klatce. Nie głębokiego od razu – po prostu obecnego. Zauważonego.
• praktykowanie bliskości cielesnej – stopniowe, w swoim tempie, z osobami, przy których jest bezpiecznie. Ciało musi nauczyć się od nowa, że dotyk może być dobry.
• praca z ustawianiem głowy – stawanie przed lustrem i bardzo powoli, świadomie, osadzanie głowy w równej linii z kręgosłupem. Nie siłą. Z oddechem.
• pozycja na krześle – siad, skłon do przodu, trzymanie własnej głowy rękoma. To ćwiczenie daje głowie to, czego nigdy nie dostała – oparcie. I wiele osób płacze przy nim po raz pierwszy od lat.
• bezpieczne uruchamianie głosu – nie krzyk, nie konfrontacja. Najpierw mruczenie, nucenie, wydawanie dźwięku przy wydechu. Małe kroki w stronę: mogę mówić i nic mnie za to nie zabije.

Bo właśnie o to chodzi. O jedno zdanie, które ciało musi w końcu uwierzyć całym sobą:

Mogę mówić. Mogę oddychać. Mogę być.

To nie przychodzi nagle. Przychodzi w małych momentach, kiedy ktoś słyszy Twój głos i nic złego się nie dzieje. Kiedy bierzesz pełny oddech i świat się nie wali. Kiedy zostasz dotknięty z czułością i czujesz, że możesz na to pozwolić.

Krok po kroku. Oddech po oddechu.

Kolejne postawy i ich znaczenie znajdziesz w zakładce Zdrowie Energetyczne.

ściskam cię mocno
Dominika