Często słyszymy zdanie: „ludzie są naszym lustrem”.
Dla wielu osób brzmi ono jak duchowa metafora albo piękne hasło z książki o rozwoju.
Ale kiedy zaczynamy naprawdę obserwować swoje relacje, okazuje się, że kryje się w nim coś znacznie głębszego.
Bo człowiek tak naprawdę nie poznaje siebie w samotności.
Poznaje siebie w spotkaniu z drugim człowiekiem.
Wyobraź sobie, że przez całe życie przebywasz zupełnie sama.
Nie ma nikogo, kto Cię zdenerwuje.
Nie ma nikogo, kto Cię zachwyci.
Nie ma nikogo, kto Cię zrani ani kto Cię wesprze.
Czy wiedziałabyś wtedy:
Prawdopodobnie nie.
Bo bardzo wiele rzeczy w nas ujawnia się dopiero w relacji.
Drugi człowiek działa jak lustro – pokazuje nam miejsca, których sami często nie widzimy.
Kiedy patrzymy w lustro w łazience, widzimy dokładnie, jaką mamy twarz. Poprawiamy swoją minę, prostujemy się. Ale kiedy nie patrzymy w nie, zapominamy — marszczymy brwi, garbimy się…
I tak samo jest z lustrem relacji.
Niektóre spotkania potrafią poruszyć nas do głębi.
Jedno zdanie drugiej osoby potrafi wywołać w nas ogromną reakcję.
Czasem złość.
Czasem wstyd.
Czasem poczucie niesprawiedliwości.
W takich momentach łatwo pomyśleć, że problem jest w drugiej osobie.
Ale bardzo często to, co się wydarza, jest zaproszeniem do zobaczenia czegoś w sobie.
Nie chodzi o obwinianie się ani o szukanie winy.
Chodzi o ciekawość.
O pytanie: co ta sytuacja pokazuje mi o mnie?
Człowiek nie jest tutaj tylko po to, by obserwować życie z dystansu.
Jesteśmy tutaj po to, by doświadczać.
Radości.
Miłości.
Rozczarowania.
Bliskości.
Oddalenia.
Każde spotkanie z drugim człowiekiem jest częścią tego doświadczenia.
Relacje są przestrzenią, w której możemy zobaczyć:
Jednym z najczęstszych błędów jest używanie tej idei przeciwko sobie.
Jeśli ktoś nas zrani, łatwo pomyśleć:
„To pewnie moja wina.”
„Muszę coś w sobie naprawić.”
Ale lustro nie ma nas oskarżać.
Jego rolą jest poszerzenie świadomości.
Pokazanie miejsca, w którym możemy zatrzymać się na chwilę i zobaczyć siebie z większą uważnością.
Każdy człowiek niesie ze sobą swoją historię.
Swoje doświadczenia.
Swoje rany.
Swoje przekonania o świecie.
Kiedy dwie osoby się spotykają, spotykają się także te historie.
Czasem tworzą harmonię.
Czasem napięcie.
Ale nawet wtedy relacja może być cenną informacją.
Bo pokazuje, jakie mechanizmy działają w nas automatycznie i jakie części nas wciąż szukają zrozumienia.
Można więc powiedzieć, że drugi człowiek nie jest tylko towarzyszem naszej drogi.
Jest również lustrem.
Nie zawsze wygodnym.
Nie zawsze przyjemnym.
Ale bardzo często niezwykle cennym.
Bo to właśnie w relacjach najpełniej uczymy się:
I może właśnie dlatego tak bardzo potrzebujemy siebie nawzajem?
Kiedy pojawia się myśl, że ludzie są naszym lustrem, wiele osób reaguje odruchowo sprzeciwem.
„To nieprawda.”
„Ja taka nie jestem.”
„Nigdy bym się tak nie zachowała.”
„To, co reprezentuje ta osoba, jest mi całkowicie obce.”
I rzeczywiście – na pierwszy rzut oka może się wydawać, że między nami a drugą osobą nie ma żadnego podobieństwa.
Jeśli ktoś zachowuje się niemoralnie, agresywnie albo w sposób, którego nie akceptujemy, łatwo powiedzieć:
to nie ma ze mną nic wspólnego.
Ale lustro relacji działa dużo subtelniej niż proste odbicie jeden do jednego.
To nie jest fotografia.
To raczej odbicie w wodzie.
Każdy z nas patrzy na świat przez wiele warstw filtrów.
Są wśród nich:
Te filtry wpływają na to, jak interpretujemy rzeczywistość.
Dlatego często nie widzimy sytuacji takimi, jakie są naprawdę. Widzimy je tak, jak potrafimy je zobaczyć na danym etapie swojej świadomości.
To trochę tak, jakbyśmy próbowali zobaczyć swoje odbicie w wodzie.
Jeśli tafla jeziora jest spokojna, obraz jest wyraźny.
Ale kiedy powierzchnia wody zaczyna się poruszać, odbicie staje się zniekształcone.
A jeśli pojawią się fale – jak na oceanie podczas sztormu – trudno zobaczyć cokolwiek.
Tak właśnie działają nasze filtry.
Czasem to, co widzimy w drugiej osobie, jest czymś, czego w sobie nie akceptujemy.
Czasem jest czymś, czego się w sobie boimy.
Czasem jest przypomnieniem sytuacji, w której kiedyś zostaliśmy zranieni.
A czasem jest dokładnym przeciwieństwem nas samych – i właśnie dlatego wywołuje w nas tak silną reakcję.
Nie dlatego, że jesteśmy tacy sami.
Ale dlatego, że coś w tej sytuacji dotyka naszego wnętrza.
Kiedy mówimy o patrzeniu na świat z poziomu czystej miłości, nie chodzi o naiwność ani o usprawiedliwianie wszystkiego.
Chodzi o chwilę, w której nasze filtry cichną.
W takiej chwili przestajemy reagować automatycznie.
Zamiast tego zaczynamy widzieć więcej.
Widzimy nie tylko zachowanie drugiej osoby, ale także:
A jednocześnie możemy zobaczyć siebie z większą prawdą i łagodnością.
Dopiero z tej perspektywy lustro staje się naprawdę czytelne.
Nie każda relacja jest lekka i przyjemna.
Niektórzy ludzie pojawiają się w naszym życiu tylko na chwilę.
Ale nawet krótkie spotkania potrafią coś w nas odsłonić.
Pokazują miejsca, które są w nas spokojne.
I te, które wciąż poruszają się jak fale na oceanie.
Dlatego drugi człowiek nie zawsze jest lustrem w prostym sensie.
Częściej jest momentem prawdy.
Chwilą, w której możemy zobaczyć siebie wyraźniej jeśli tylko pozwolimy, by tafla wody na moment się uspokoiła.
Jeśli jesteś ciekawa tego tematu polecam Ci serdecznie mojego e-booka „co odzwierciedlają konflikty”. Jest to jeszcze większe poszerzenie i zgłębienie tematu na każdym etapie twojego rozwoju.
Ściskam Cię mocno
Dominika
