Kłótnia o gąbkę przy zlewie?
O zapomniane mleko?
O to, kto miał zadzwonić.
Na powierzchni wygląda to absurdalnie. Dwie dorosłe osoby potrafią się pokłócić o drobiazg, który sam w sobie nie ma żadnego znaczenia.
A jednak emocje są ogromne.
Złość.
Rozczarowanie.
Poczucie niesprawiedliwości.
I wtedy pojawia się pytanie, które wraca jak echo:
Czy ten związek w ogóle ma sens?
Prawda jest taka, że większość par nie kłóci się o to, o co myśli, że się kłóci.
Wyobraź sobie taką sytuację.
Prosisz partnera, żeby nie zostawiał gąbki pod stertą naczyń, bo Cię to brzydzi.
On nagle reaguje złością.
Nie dlatego, że chodzi o gąbkę.
Tylko dlatego, że słyszy w tym zdaniu coś zupełnie innego.
W jego głowie odzywa się stary głos: „znowu robisz coś źle”.
I nagle rozmowa przestaje być o zlewie.
Staje się walką o godność, szacunek albo bycie wystarczającym.
Właśnie dlatego konflikty w relacji często przypominają teatr.
Wchodzimy w role, które znamy od lat i odgrywamy scenariusze, których nawet nie jesteśmy świadomi.
Powodów może być wiele, ale bardzo często stoją za nimi trzy rzeczy.
Jedno zdanie partnera potrafi dotknąć miejsca, które powstało dużo wcześniej – w dzieciństwie, w poprzednich relacjach albo w momentach, gdy czuliśmy się odrzuceni.
Dlatego reakcja bywa nieproporcjonalna do sytuacji.
To nie obecna rozmowa boli najbardziej.
Boli wszystko, co ona przypomina.
Żyjemy w świecie, w którym ciało niemal cały czas działa w trybie alarmowym.
Powiadomienia.
Hałas.
Decyzje.
Obowiązki.
Układ nerwowy działa wtedy na kredyt. A gdy jego próg zostaje przekroczony, wystarczy jedno zdanie, żeby nastąpiła eksplozja emocji.
Wtedy nie reagujesz na zapomniane mleko.
Reagujesz na 47 nierozładowanych mikrostresorów z całego dnia.
Mechanizmy obronne to automatyczne reakcje, które powstały kiedyś, żeby Cię chronić. Problem polega na tym, że w konflikcie uruchamiają się szybciej niż świadomość.
Często wyglądają tak:
Zaprzeczanie
„Czepiasz się.”
„Przesadzasz.”
„Nic się nie stało.”
Emocja zostaje w ciele, ale nie zostaje nazwana.
Odcinanie
Zamykanie się.
Milczenie.
Ucieczka w telefon, pracę albo obowiązki.
Na chwilę jest cisza, ale napięcie tylko się kumuluje.
Obwinianie się
„To moja wina.”
„Znowu wszystko zepsułam.”
„Powinnam być inna.”
Zamiast rozwiązać sytuację, bierzesz na siebie cały ciężar relacji.
Te mechanizmy nie są błędem charakteru.
To sposób, w jaki Twój system próbuje zmniejszyć napięcie w ciele. Co odzwierciedlają konflikty Eb…
Problem polega na tym, że w konflikcie one nie rozwiązują sytuacji — tylko ją utrwalają.
Wiele osób uważa, że częste konflikty oznaczają jedno: ten związek jest zły.
To nie zawsze prawda.
Konflikt sam w sobie nie niszczy relacji.
Niszczy ją dopiero moment, w którym:
Bo większość kłótni nie jest o to, kto ma rację.
Jest o coś znacznie głębszego:
Czy walczę o rację?
Czy o bycie zauważoną?
Czy może o coś, czego sama jeszcze nie potrafię nazwać?
Kiedy zaczynasz zadawać sobie te pytania, konflikt przestaje być tylko kłótnią.
Zaczyna być informacją.
Lustrem.
Bo to, co dzieje się między Tobą a drugim człowiekiem, bardzo często pokazuje miejsca, w których tracisz kontakt ze sobą, ze swoimi granicami i prawdziwymi potrzebami.
Większość porad w internecie mówi:
To są dobre wskazówki.
Ale one działają dopiero wtedy, gdy rozumiesz co naprawdę uruchamia się w Tobie w konflikcie.
Dlatego stworzyłam ebook:
To nie jest poradnik o tym, jak wygrać kłótnię.
To przewodnik, który pomaga zobaczyć:
Bo kiedy zaczynasz rozumieć swoje reakcje, zmienia się wszystko. Kupisz go TUTAJ.
Nie tylko rozmowy.
Cała dynamika relacji.
Ściskam Cię mocno
Dominika
